Δευτέρα, 23 Μαρτίου 2015

Ακατανόητες συμπεριφορές.


Όταν δίπλα σου υπάρχει αυτό
και εσύ κάνεις αυτό
πόσο απαίδευτος μπορεί να είσαι ; Ανοιξε τα στραβά σου και κοίτα γύρω σου ! Αυτό το περιβάλλον αξίζει αυτή την συμπεριφορά σου ; Τι σε έμαθαν οι γονείς σου , το σχολείο σου (αν πήγες ...) ; Αν περιφρονείς σήμερα οτι καλό υπάρχει γύρω σου είσαι καταδικασμένος να το χάσεις. Αλλά εμείς οι υπόλοιποι δεν σου φταίμε τίποτε. Γύρνα στη σπηλιά σου και μην αφήνεις το βρωμο - στίγμα σου σαν υπογραφή της άθλιας υπαρξής σου στο δικό μας περιβάλλον. Εμείς ήρθαμε στον χώρο σου να αφήσουμε τα σκουπίδια μας ; Και αφού αφησες τα σκουπίδια σου , που μάλλον σου μοιάζουν κιόλας , δεν ξέχασες να κόψεις και όσα ολοζώντανα δέντρα μπορούσες.
Εξ'άλλου μόνο το τώρα σε νοιάζει. Για αύριο βλέπουμε. θΛΙΨΗ , ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ , ΑΠΕΡΑΝΤΟΣ ΦΟΒΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΑΥΡΙΟ... Αυτά αφήνουν πίσω τους τα έργα σας.

Κυριακή, 4 Ιανουαρίου 2015

Χιόνια στην Δροσοπηγή.


Ευτυχώς ο Εξωρα'ι'στικός σύλλογος ΔΡΟΣΟΠΗΓΗ με τον πρόεδρο φρόντισε οι εκχιονιστικές μπουλντόζες του Δήμου να φτάσουν εως και το πιό απομακρυσμένο σπίτι. Ευχαριστούμε πολύ. Ετσι το χιόνι γίνεται λίγο πιο ελκυστικό. ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ , ΚΑΛΑ και ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΑ.

Πέμπτη, 1 Ιανουαρίου 2015

ΑΣΤΕΓΟΣ...


Έχω την όψη ανθρώπου και την καρδιά ενός σκύλου. Η μπορεί και το αντίθετο. Δεν ξέρω… Φαίνεται πως είμαι εγκαταλελειμμένο σκυλί , πεινασμένο που η γειτονιά το ξέρει και το αποδιώχνει. Γι’αυτό τους ανθρώπους στα χέρια κοιτάζω. Μέρα και νύχτα ο καιρός μέσα μου αλλάζει, η ψυχή μου ντύνεται , γδύνεται , βρέχεται , υποφέρει. Αν προσέξεις , η ματιά μου είναι σκυλίσια. Κατεβαίνει ένα υγρό παράπονο από τα μάτια μου γιατί λείπει ο κύριος μου. Κόσμος πολύς , ευλογημένος , με τα καλά του ντυμένος με απομακρύνει. Έτσι κυλά η ζωή μου περιμένοντας από γωνιά σε γωνιά , από όνειρο σε όνειρο. Δεν έχω δύναμη άλλη από την δύναμη να περιμένω. Όμως μια μέρα της γειτονιάς τα παιδιά στην ουρά μου δέσαν τον τενεκέ των σκουπιδιών. Λεν μου μοιάζει. Μέσα και εξω. Έτρεξα αγκομαχώντας ώσπου κρύφτηκα κάτω από τον τσίγκο που η βροχή τον χτυπούσε. Άκουγα επάνω του τα βήματα της. Σαν να κοιμόμουν , σαν να ονειρευόμουν , εγώ το παρατημένο σκυλί , μου ήρθε να κλάψω. Όχι βέβαια για μένα που από εκεί θα με έδιωχναν πάλι. Αλλά γιατί δεν θα άκουγα τα βήματα της βροχής που με έκαναν να ελπίζω πως ο κύριος μου έρχεται.

ΑΣΤΕΓΟΣ ...


Έχω την όψη ανθρώπου και την καρδιά ενός σκύλου. Η μπορεί και το αντίθετο. Δεν ξέρω… Φαίνεται πως είμαι εγκαταλελειμμένο σκυλί , πεινασμένο που η γειτονιά το ξέρει και το αποδιώχνει. Γι’αυτό τους ανθρώπους στα χέρια κοιτάζω. Μέρα και νύχτα ο καιρός μέσα μου αλλάζει, η ψυχή μου ντύνεται , γδύνεται , βρέχεται , υποφέρει. Αν προσέξεις , η ματιά μου είναι σκυλίσια. Κατεβαίνει ένα υγρό παράπονο από τα μάτια μου γιατί λείπει ο κύριος μου. Κόσμος πολύς , ευλογημένος , με τα καλά του ντυμένος με απομακρύνει. Έτσι κυλά η ζωή μου περιμένοντας από γωνιά σε γωνιά , από όνειρο σε όνειρο. Δεν έχω δύναμη άλλη από την δύναμη να περιμένω. Όμως μια μέρα της γειτονιάς τα παιδιά στην ουρά μου δέσαν τον τενεκέ των σκουπιδιών. Λεν μου μοιάζει. Μέσα και εξω. Έτρεξα αγκομαχώντας ώσπου κρύφτηκα κάτω από τον τσίγκο που η βροχή τον χτυπούσε. Άκουγα επάνω του τα βήματα της. Σαν να κοιμόμουν , σαν να ονειρευόμουν , εγώ το παρατημένο σκυλί , μου ήρθε να κλάψω. Όχι βέβαια για μένα που από εκεί θα με έδιωχναν πάλι. Αλλά γιατί δεν θα άκουγα τα βήματα της βροχής που με έκαναν να ελπίζω πως ο κύριος μου έρχεται.